Зборови

Приказната за Обама почнува многу оддамна иако историјата сега го запиша како првиот црнец претседател на САД. Но како Обама стана претседател? Како се случи црнец да седне во најмоќната фотелја во светот?

Се почна пред многу, многу години. Беа измачувачки, тешки, полни со предрасуди, незнаење…. беа претежно бели години. Многу, многу години беа потребни, а ако пишувам за сите нив ќе ми треба многу простор и време, затоа ќе се задржам само на последниве 45 години.

Некои викаат дека старо куче на нови трикови не се учи. И во право се. Некои викаат дека човекот не се менува. И многу грешат. Старите можеби не се менуваат ама младите се прилагодуваат, оформуваат нови мислења, ги отфрлаат предрасудите, иновираат, менуваат.

Некои викаат преку радикалност не се постигнува ништо. И повторно грешат. Понекогаш само со радикални ставови може да се издвојува победа, рамноправност, рушење на предрасуди. Не. Не понекогаш. Секогаш.

Значи беше тоа пред 45 години. Беше 18 јули 1964 година. Топло лето во Харлем. 15 годишен црнец убиен од бел полицаец. Почна како мирен протест. Заврши после два дена со еден мртов, 500 повредени, 400-500 уапсени. Штета околу 1 милион долари. Од таму потекнува слоганот “Burn baby, burn.”

Една година подоцна. 11 Август 1965 година, Ватс, Калифорнија, во близина на Лос Ангелес. Почна мирно. Заврши после 5 дена. 34 мртви, 1032 повредени, 3952 уапсени. Штета40 милиони долари.

Две години подоцна. Лето господово 1967, 23 Јули. Детроит. До раните утрински часови црците во локал славеа враќање на двајца воени ветерани од Вијатнам. Дојде полиција која наместо неколку луѓе затекнаа 82 црнци. И се решија да ги уапсат сите. Набргу почна. Се заврши за два дена. 43 загинати, 467 повредени, преку 7200 уапсени и преку 2000 згради запалени.

Година дена подоцна. 1968 година, 4 април. Убиство на Мартин Лутер Кинг. Востание. Нереди во преку 110 градови во САД. Почна во Вашингтон и набрзо се прелеа во цела Америка. Само во вашингтон имаше 12 мртви, 1097 повредени и преку 6100 уапсени.Штетата само во Вашингтон беше 27 милиони долари што денес би изнесувало околу 160 милиони долари.

(Убиството - наводно - го изврши Џејмс Ерл Реј. Осуден на 99 години затвор без судење. Имено адвокатот му кажал да се изјасни како виновен за да избегне смрттна казна. Подоцна Џејмс ќе изјави дека тој не пукал во Мартин Лутер Кинг, иако признава дека можеби бил вмешан без да знае. Сака да укаже на заговор. Во 1997 година синот на Мартин Лутер Кинг, Декстер се среќава со Реј и му дава јавна поддршка во барањата на Реј за отварање на случајот и одење на судење, оној процес кој никогаш не го добил. Фамилијата на Мартин Лутер Кинг не верува дека Реј имал некаква поврзаност со атентатот. Во 2000 година владата го затвори случајот, утврди дека немало заговор, и препорача овој случај да не се отвара повторно. Реј беше погребан во Ирска затоа што не сакал да почива во Америка.)

Блиско минато. 1992 година. Лос Анџелес. 29 април. 4 полицајци се снимени на видео како претепуваат црнец. Шест дена беснеење. 53 мртви, околу 2000 повредени. Штета од околу 1 милијарда долари.

Уште поблиско минато. 2001 година, 9 април. Синсинати. 19 годишен црнец (Тимоти) убиен од бел полицаец. Помеѓу февруари и април 2001 година 15 црнци помлади од 40 години биле убиени од полицијата или умреле во притвор. Од тие 15 црнци тројца не ни имале оружје кога биле застрелани, а еден од тие тројца бил и младиот 19 годинешен Тимоти. 3 дена безредие. Штета од 4 милиони долари. 63ца добиле кривични пријави. Но тука не завршува. 14 април. Погребот на Тимоти. Спонатно почна марш од 2000 луѓе кои му одаваа последен поздрав на Тимоти. Полицијата пристигна. Отвори оган со гумени куршуми на луѓето. Повредени жени, деца, стари и млади. Но и тука не е крајот. Следи бојкот на Синсинати. Градот губи 10 милиони долари само до крајот на годината. Пристигнува и тужба против градот од страна на федералните власти (Federal lawsuit). Постигнат е договор со кој градот ќе мора да ја смени политиката кон црнците.

Најнова историја. Обама претседател на Америка.

Како стигна до таму? Не, тој не беше радикален. Ама немаше да биде ни претседател ако неговите не биле радикални. Затоа што после секој бунт, после секое востание се кинат окови, за еден ден комплетно да ги снема.

Револуции секогаш биле и ќе бидат радикални.

Коментари (0)  Прати по е-пошта  Печати 244 Пати прочитано

Телекомот кај нас долги години ја искористуваше монополската позиција за да не дојде до либерализација на пазарот. И сеуште го прави тоа. Нема либерален пазар, нема пониски цени, нема подобри услуги.

На запад, каде што се стремиме да одиме, имаше два случаи каде монопол беше казнет поради искористување на својот монопол за уништување на конкуренцијата. Microsoft прво го изгуби случајот во САД, а потоа си доби казна и од ЕУ. 600 милиони евра беше приморан да плати во Европа, а за во САД не ми текнува баш колку беше казната.

Зошто кај нас никој не го казни телекомот? Затоа што кај нас владата неможеше од телекомот да си ги наплати парите кои им следуваа како акционери таму, а не пак да го казни дополнително. Која влада во светот ќе дозволи фирма да не и плати? Нашата секако, и онаа на Уганда, Белизе, Непал и други просперитетни држави.

Коментари (1)  Прати по е-пошта  Печати 185 Пати прочитано

Окно, како што велат, е независен портал кој демек ќе бил македонски, па како Миладинови ќе собирале македонски дела.

Арно ама имаат еден проблем. За да бидат македонски, и за Македонија прво треба да бидат независни, реални и објективни. (Или Скопски пошто никој на Окно не најде време на напише нешто за држаните интереси, како името на државата, идентитетот на народот, За Македонцките работи не им се пишува, зошто се прашувам. А и да пропагираат неменливост на име и идентитетот не е лошо зш тие се национални интереси бр 1, нели ако нема Македонија нема ниту македонски мудрости итн.)

Ако не се - тогаш арно на Македонија не и мислат.

Следнава анкета докажува дека или се местачи на анкети, или нивниот портал е составен и посетен само од една структура на граѓани кои за жал се политички ориентирани. Отиде назависноста во вода.

Анкетата:

Во вториот круг на претседателските избори ќе гласате за:
Ѓорге Иванов 23%
Љубомир Фрчкоски 52%
Сеедно ми е 5%
Нема да гласам 20%
Вкупно гласови: 147

Јас не симпатизирам никого, всушност јас сум од оние кои нема да гласаат.

Ама дека 52 % од луѓето ќе гласаат за Фрчко, додека за Ѓорге само 23 % е крајно смешно и несериозно.

Анкетава е или наместена или Окно има посетители кои се активисти на партија, во овој слчај на СДСМ. Жалосно.

Ќе речете, ама анкетава можи не е наместена. Можи овие не се СДСМ-овци кои пишат шо ќе кажи овчарот.

Па погледнете ја содржината на целиот сајт. Денес тепачка почнале ВМРО-овци викаат. В ред. Потоа имаат гафови од претседателски говори, само на Иванов, демек Фрчко не тресеше глупости. Потоа имате изјава на некој странец кој што вика дека Грујо е пропаст за Македонија. Реално и објективно. В ред. Ама тоа значи реално и објективно и кога СДСМ е во прашање, а јас на Окно видов само анти-ВМРО текстови, цитати, тврдења. Демек СДСМ нема за што да се критикува. Ц ц ц.

Тешко со вакви (не)зависни портали. Како да читам официјален партиски портал на СДСМ.

Туку да го пофалам офчарчето кое стана оФца. Конечно си праша колку високо треба да скокне, за негово добро нели…..Мењај банер оФцо, з’ш смешен е во ваква ситуација. Те стрижат како оФчичка, прашањето е само дали ти си им допуштил или воопшто не си ни приметил.

На здравје.

п.с. Инаку сум против градење на било какви објекти на плоштад. На поштад се ставаат споменици, а не цркви и трговски центри. Ама ај да си ќутам зошто гледам некои ако си против градба на плоштад ќе те оквалификуваат како комуниста. Што и сум ама комунист Марксист, не од Бихачка, туку оној вистински како што Маркс кажал. Комунизам = немонетарен систем, без влада, без лидери, без граници, без религии. Таков комунизам немало па ќе ги замолам сите блогери за опис на кумровачка школа да не користат називи како „комунисти“ затоа што тие не се комунисти. Читнете го Маркс за да ви се разјасни подетално што е комунизам или кликнете ТУКА за пократко.

Коментари (0)  Прати по е-пошта  Печати 152 Пати прочитано

Анти-НАТО, анти-ЕУ.

Се прашувам зошто во Хрватска никој не го нападна претседателот поради анти-ЕУ политика затоа што изјави дека не им се брза за влез во ЕУ особено не им се брза во ситуација кога под притисок и уцени се обедуваат да извлечат решение за спорот со Словенија.

Можеби затоа што таквиот влез во ЕУ ги загрозува нивните национални интереси.

А како тоа ги загрозува кога ЕУ е во нивните национални интереси?

Епа има национални интереси и НАЦИОНАЛНИ ИНТЕРЕСИ, а очигледно е дека ЕУ е само во национални интереси додека задржување на Хрватска во своите граници е НАЦИОНАЛЕН ИНТЕРЕС.

Штета што кај нас ЕУ и НАТО некои ги поставуваат пред името и идентитетот.

Во Македонија некои се обидуваат ЕУ и НАТО да ги претстават како нацинален интерес број 1, додека името на државата и нашиот идентитет како национален интерес кој може и да се менува, а и не е толку битен.

Како поѓаволите име и идентитет не се на врвот на националните интереси мене ме интересира? И каков е тој народ и таа држава која ЕУ и НАТО ги става пред името и идентитетот?

Коментари (1)  Прати по е-пошта  Печати 253 Пати прочитано

Discworld е серијал од книги напишани од Тери Пратчет кои се страшно комични, а припаѓаат во жанрот фантазија. Дејствието секогаш се одвива на Discworld односно магичен свет кој всушност е рамна плоча која ја носат 4 слонови кои пак стојат на голема желка. Идејата секако е од црковната приказна за земјата која е плоча и ја носат 3 кита. Серијалот е мошне долг, пред се затоа што 90 % од книгите напишани од Тери Прачет припаѓаат на овој серијал. Точно 37 книги до сега, од кои 4 или 5 се книги за деца, односно тинејџери па затоа може да се каже дека има 32-33 книги во серијалот. Всушност серијалот е составен од неколку подсеријали и тоа за волшебникот Ринсвинд (7 книги), за Градската Стража (8 книги), за Смртта (5 книги), за Вештерките (6 книги + 3 книги за деца), и во поновите книги за Моист вон Липвиг (2 книги), и уште неколку книги кои се само сместени во Дисксветот и не се делови од никаков подсеријал.

Јас сум прочитал 70 % од творештвото на овој автор и морам да кажам дека Тери Прачет е дефинитивно најсмешниот писател до сега. Извонредни дијалози, и секако смешни. Смешни ситуации, смешни случи. Меѓутоа едно нешто многу недостасува во неговите книги. До сега не сум прочитал негова книга со добар plot (незнам како да го кажам на македонски). Искрено, да не беше толку смешен немаше да продолжам да ги купувам и читам неговите книги.

Па….. доколку сакате добро да се насмеете, трк во книжара и побарајте нешто од Тери Прачет. Моја препорака ви е да започнете со серијалот за Градската Стража (The City Watch). ТУКА може да се информирате подетално за редоследот на издавање на книгите, кој секако е и препорачан редослед на читање. Не за друго туку ако почнете од 5тата книга за стражата ќе читате за проширена стража, нема добро да го познавате Вајмс, Патрицијот, Леонардо де Квирм, ќе има многу нови ликови, и најважно, нема да знаете што е всушност Керот и зошто е таков каков што е.

Пријатно читање.

Коментари (0)  Прати по е-пошта  Печати 755 Пати прочитано

Многу пати сум повторил и еве сега ќе повторам пак: „Научната фантастика како литература (зборам за онаа подобрата) ја опишува денешницата, поточно времето во кое е напишана.“ Најголемата грешка на луѓето е тоа што ја гледаат како фантазија.

Еве неколку реченици од предговорот на една научно фантастична книга:

„Предвидување не е работа на писателите. Тие не предвидуваат. Единствено што тие пробуваат да направат е да ви кажат какви се тие и какви сте вие - што се случува - какво е времето сега, во овој миг, дожд, сончев сјај, погледајте! Отворете ги очите: слушајте, слушате. Тоа го кажуваат писателите.“

„Вистината против светот! - Да. Секако. Писателите на фикција, барем во своите најхрабри мигови, тежнеат кон вистината; да ја дознаат, говорат, предочат. Ама тие и проѓаат на необичен и заобиколен начин, кој се состои од измислувања на личности, места и настани кои никогаш не постоеле ниту ќе постојат, и детално опишување на овии фикции со голема доза емицоја, и кога ќе завршат со запишување на овој куп лаги, викаат, Еве! Ова е вистината!“

„Оваа книга не е за иднината. Да почнува објавувајќи дека се случува во екуменската година 1940-97 ама сигурно не верувате во тоа?“

„Целата фантазија е метафора. Научната фантазија е метафора.“

Урсула ле Гвин „Левата рака на темнината“

Да продолжам понатаму со постов.

Што тоа значи? 1984 од Орвел не е книга за наводни предвидувања кои можеле да се пристигнат во 1984 година. 1984 не е фантазија. Таа книга само начин преку метафора авторот да каже што мисли за системот, поточно различните системи кои владеат на земјата во времето кога ја пишувал. Во тоа време имало фашизам, комунизам и капитализам. Сите три ги опишал како тоталитаристички. Зарем не е така? Во книгата власта ја користи војната за одземање слободи. Така било. Така е и сега. Видете го САД, Британија. Зарем не одземаа слободи на граѓаните поради војната против теророт? Одземаа. Сето тоа така било тогаш. Ништо не се сменило.

Секако најзастепено толкување за книгата е дека Орвел го критикува социјалзмот, или пак социјализмот, фашизмот и социјалистичката партија во Англија. Никако капиталзмот. Нормално е дека капитализмот не сака да биде изложен на таква критика. Токму затоа нема никаде на интернет да прочитате дека оваа книга го критикува и капитализмот, освен ако не знаете да читате руски или кинески, на такви страници може и да најдете нешто.

Интересно, кога станува збор за книгата на Земјатин „Ние“ тогаш на цел запад му е јасно за што збори Земјатин. Тоа е научно фантастична книга ама е метафора за животот на Земјатин во Русија, таа книга е критика за социјализмот, за цензурата во Русија итн.

Мене ме интересира како тоа книгите од Русија се критика на Русија додека книгите кои потекнуваат од западот повторно се критика на Русија или некои други земји каде што не владее капитализам. Чудно како сите други автори во светот книгите ги пишуваат од сопствено искуство додека оние капиталистичките автори никогаш не пишуваат за државите во кои живеат што би се рекло од сопствено искуство, за она што го виделе во соптвените капиталистички држави.

Логиката на капиталистите кога ќе излезе книга која го критикува системот е сладенава: Сите капиталистички автори пишуваат за други некапиталистички држави, додека сите автори од некапиталистички држави пишуваат за своите држави.

Ниту Хаксли не ја напиша „Храбар Нов Свет“ за капитализмот. И тој според западот пишуваше за некоја друга држава, од искуства кои ги забележал којзнае каде. Поточно според капиталистите Хаксли не пишува за никоја држава. Ниту критикува било кој систем. Тоа е чиста научна фантастика. Човекот имал фантазија и си пишувал нешто. Ама најблиску е до комунизмот. Комунизмот е таков.

Понекогаш некој треба и да загине после пишување на такви книги во капитализмот. Орвел си умре неколку месеци после објавувањето на 1984. И види чудо после неговата смрт и писмо пронајдоа. Имено тој во писмото самиот си напишал дека не критикувал ништо во Англија. Си критикувал само комунизам и фашизам и ништо друго. Чудно како додека бил жив никаде не кажал ништо за ова. Само откако мистеризно умре се пронајде некое писмо.

Ете така да си знаете. Сите книги од капитализмот кои го критикуваат системот се однесуваат на комунизам, додека сите книги од комунизмот се повторно за комунизам. Потоа сите автори од комунистички држави се инспирирани од сопствеи искуства од земјата во која живеат додека сите автори од капитализмот се инспирирани од туѓи искуства од луѓе кои живееле во комунизам.

На крај ќе завршам со краток извадок од една исто така грешно анализирана книга, пред се затоа што го изедначува капитализмот со фашизам.

Текстов е изваден само четири страници пред крајот на книгата:

„Во шест и петѕнаесет навечер ја дочита книгата. Се прашувам дали Џо стигна до крајот на книгава? се мислеше. Во неа има толку многу повеќе од она што тој го сфатил. Што сакаше авторот да каже? Ништо за својот кобајаги свет. Дали сум единствената која знае? Се кладам дека сум; никој друг стварно не ја разбира книгава освен мене - само си мислат дека разбираат.“

Овој ивадок е од “Човекот во високиот дворец“ од Филип К. Дик кој какои сите добри автори само користи метафора да ја опише сегашноста во која живее. Не случано дејството на книгата се случува во исто време кога е книгата напишана (1962 година). Размислете малку, што е разликата во угнетување на евреи и црнци? Едните биле похумани па не ги гореле и убивале. Но и едните и другите биле злобни кон една раса. Само ако некое зло е поголемо од друго зло не значи дека помалото зло не е зло. Зарем не е фашистички да гледаш една цела раса луѓе (црнците) како неспособна, неважна. Зарем белците во САД не се гледале како надлуѓе во споредба со црнците? Нели е тоа фашистички.

Филип К. Дик во таа книга збори за светот, особено САД во 1962. Користи метафора секако. Само затоа што дејството го сместил во алтернативна сегашност не значи дека не ја опишува сегашноста (1962 му била сегашност во тоа време) што ја доживува. потсетете се на зборовите на Урсула: „Оваа книга не е за иднината. Да почнува објавувајќи дека се случува во екуменската година 1940-97 ама сигурно не верувате во тоа?“. Таа реченица за книгата на Филип може да изгледа вака: „Оваа книга не е за алтернативна сегашност. Да почнува објавувајќи дека се случува во алтернативна сегашност каде фашистите победиле ама сигурно не верувате во тоа?“

Коментари (0)  Прати по е-пошта  Печати 211 Пати прочитано

Расказов е првобитно објавен на 23 Мај 2005 во точно 23:11 на Опасна Багра.

1. Телефонски повик

- Имам лоши вести, господине… Авионот на Лидија падна… Се сруши во океанот… Спасувачки тимови веќе ја бараат. Ќе ја нај… Ало?! Денис!? Денис?! Господине?

2. Старецот

Ветерот нежно ги галеше високите дрвја, откинувајќи ги и последните пожолтени лисја, додека потокот тивко жубореше и ги милуваше камењата обвиени со зелена мов. Сонцето срамежливо ѕиркаше зад облаците кои полека се спремаа да ја полеат сувата земја и да ја најават доцната есен. Планината го задскриваше сонцето во своите прегратки овозможувајќи им на облаците да станат погусти и потемни. Старецот седеше на дрвената клупа покрај потокот и пушејќи од своето луле ја следеше играта на природата, балот на откинатите лисје зафатени од нежното ветре, кои како да го следеа жуборкањето на водата.
Позема еден камен, го фрли во потокот и кога го слушна пласнувањето благо се насмевна среќен што и тој учествуваше во оваа представа. Полека стана, го позема бастунот и тргна кон колибата во ист момент кога облаците тргнаа кон земјата. На момент се сепна. Заборави. Се врати до клупата, повторно седна, ја помилува гравурата од неговата десна страна, погледна кон небото и ја дочека на своето лице првата капка. Потоа следеше уште една. Овојпат таа се лизна од неговото око и го продолжи својот пат по избразденото лице. Дождот се засилуваше и мораше да се засолни што побргу-тоа подобро во својата трошна стара колиба. Бавно стана и уште побавно тргна кон своето засолниште, а тоа гостољубливо го пречека со сета своја топлина и жар. Се испружи на креветот, ја поднамести перницата и некое време неуспешно пробуваше да заспиее. Стана, посегна кон масата, ја зема и веднаш почна да ја чита книгата, истата онаа книга што пробуваше да ја чита веќе неколку месеци. Повторно безуспешно. Мислите му бегаа како пеперутки, па на крај не му остана ништо освен сосема да се откаже од читање, а наместо тоа реши да касне нешто за да ги сузбие оние звуци во стомакот. Ја местеше масата кога му се причини дека слушна чекори. Го начули слухот, колку што може да го начули слухот човек на негови години, но не можеше да слушне ништо друго освен пуцкањето на дрвјата во каминот и капките дожд кои удираа во лимениот покрив. Воздивна длабоко и продолжи со она што го беше фатил да го работи. Повторно. Му се пристори како да слушна некој како тропа на вратата но продолжи да ја мести масата со мисли дека само еден миг пред тоа му се присторуваше дека чул чекори.
Следното тропнување целосно го разубеди дека станува збор само за плод на неговата имагинација. Поита кон вратата, дел затоа што веќе долго време беше осамен и му требаше какво и да е друштво, дел затоа што временските услови налагаа што побрзо да се засолни оној што тропаше на влезот од неговата колиба.

3. Скок

Кога дојде при свест сфати дека се е сосема погрешно.
И се беше сосема погрешно.
Беше пусто, а небото не беше смирувачки сино. Не беше ниту сиво, а ќе беше многу подобро да е, едноставно, црно. Но не. Мораше да биде дреч зелено, премногу непознато, премногу нападно, странско, дреч зелено. И дрвјата. Каде се дрвјата? Нема ниту едно единствено дрво. Што е ова? Трева?
И што се оние сини, сини, … топки? Топки, не, не е возможно да се едноставно топки. Сигурно… А оние мали животинчиња со три ноѕе кои трчкаа наваму-натуми низ недогледната рамница… Кучиња?! Можеби зајци?!
Но, што е она на хоризонтот? Птица. Хм, се доближива. Да-да, дефинитивно се приближува. Не личи на птица… нема крилја, и оној млаз светлина од страните… Брод!

4. Враќање

Десет години, поминаа десет години откако последен пат имаше стапнато на земјата. Чекореше нестрпливо, брзо, со долги скокови се протнуваше низ дрвјата, се сопнуваше, паѓаше, но исто така брзо и стануваше, повторно чекореше. На секој чекор стануваше се полесна, понестрплива, посреќна, потажна. Небото беше тмурно, густо, некако жално. Почна да плаче. Капките од чекорот направија трк. Кога стигна до клупата беше изморена и прилично задишана. Седна на нејзе, погледна кон небото кое капеше и посака да го види сонцето, додека со раката, мазнејќи ја површина на старата клупа, ја бараше гравурата. Тука е.
Се одмори неколку минути и нервозно, нестрпливо, среќно и тажно тргна кон колибата. Десет години упорно и трпеливо го бараше патот до тука, патот до оваа врата. Застана, се исправи, ја поправи косата, и одлучно тропна.

5. Врата

Сеуште не се знае кој беше повеќе изненаден.
Парк, кој ја здогледа Лидија, онаква каква што ја памти, малку постара, но онаква, каква што ја виде последен пат, пред да се качи во авионот кој се сруши некаде во океанот.
Или пак Лидија, која го виде Денис, триесетина години постар, но сепак, оној ист Денис кој ја испрати до авионот со кој се сруши некаде во океанот.

Коментари (0)  Прати по е-пошта  Печати 176 Пати прочитано